Aşk & Sevgi şiirleri

Bir hayal olduğunu kimseye söyleme

By  | 


Attığım her adımda bir parça daha yıkılan duvarların altında kalmaktan, ayıramadığın dakikaların geceler boyunca sinirini taşımaktan yoruldu ruhum. Ben çabuk yoruldum. Hiç bir masalın kahramanı olamayacak kadar uykum var. Sesinden esirgediğin yüreğin gibisin. Varlığının bir anlamı olsun derken, sen en çok da anlamsızlığa yakıştın nedense. Oysa bu değildi sana dair başlattığım yolculuğun sonu. Böyle olmamalıydı.
Adresimi de sil adımlarından;sanırım bundan böyle evde olmayacağım.

Nefesimle çoğalacakken, nefesimi tıkadın sen! Geçen her günde, soyunurken tüm kelimelerim yavaş yavaş sana, sen, durdurak tanımadan yeni bir kıyafetle çıktın karşıma.

Parmak uçlarımda kaybediyorum sıcaklığını. Yazdıkça uzaklaşıyorum sesinden, teninden ve bakışlarından
Seni unutmak istiyor kalbim çok acıyor.Susuyorum ağlamıyorum sensizliğe alışıyorum artık kan yaşları akıtıyorum.

hava kararmaya başlayınca, daha çok arıyorum sanki seni. soğuktan mı korkum, karanlıktan mı, sensizlikten mi, yalnızlıktan mı, nöbetlerimden mi, çaresizlğimden mi…
bil(m)iyorum….____________kahırdan

artık hissetmiyorum… unutmaya başladım; kokunu, sevdiğin şeyleri, söylediğin şarkayı, bana bakışını, sevişini, sarılışını…

yaşadık mı sahi senle?

gülüyordum galiba. sen yüzüme çok yakıştığını söylüyordun gülmenin. ben gülünce sen gülüyordun. sen gülünce denizler duruluyordu gözlerinde. şimdi fırtına var.

gülmek bana yakışmıyor (mu) !!!

edebiyatı seviyor(d)um. sana olan aşkımı yüreğimden sonra en iyi o anlatıyordu. ben de hep yazıyordum. bak yine yazıyorm…

küstüm,

gel____(me) artık.
aşk acı çekmekse
sev____(me) artık.
kara gecelerde ben bulurum yoldaş kendime,
kork____(ma)
çekmem fişini hayatın!!!
yoruldum,
kuramıyorum artık.
nolur,
gel_____(me)!!!

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

3 Comments

  1. eylül

    Ocak 22, 2010 at 3:30 pm

    Attığım her adımda bir parça daha yıkılan duvarların altında kalmaktan, ayıramadığın dakikaların geceler boyunca sinirini taşımaktan yoruldu ruhum. Ben çabuk yoruldum. Hiç bir masalın kahramanı olamayacak kadar uykum var. Sesinden esirgediğin yüreğin gibisin. Varlığının bir anlamı olsun derken, sen en çok da anlamsızlığa yakıştın nedense. Oysa bu değildi sana dair başlattığım yolculuğun sonu. Böyle olmamalıydı.
    Adresimi de sil adımlarından;sanırım bundan böyle evde olmayacağım.

    Nefesimle çoğalacakken, nefesimi tıkadın sen! Geçen her günde, soyunurken tüm kelimelerim yavaş yavaş sana, sen, durdurak tanımadan yeni bir kıyafetle çıktın karşıma.
    bu şiirin bu kısmı alıntıdır kendin yazmış gibi gösterme bu şiir bana aitttir

  2. eylül

    Ocak 22, 2010 at 3:34 pm

    Attığım her adımda bir parça daha yıkılan duvarların altında kalmaktan, ayıramadığın dakikaların geceler boyunca sinirini taşımaktan yoruldu ruhum. Ben çabuk yoruldum.
    Hiç bir masalın kahramanı olamayacak kadar uykum var. Sesinden esirgediğin yüreğin gibisin. Varlığının bir anlamı olsun derken, sen en çok da anlamsızlığa yakıştın nedense. Oysa bu değildi sana dair başlattığım yolculuğun sonu. Böyle olmamalıydı.
    Şimdi sen kendi acılarında büyütürken, öğütürken geceyi; ben çoktan bir masalın sonunda gözlerimi sabaha açmış olacağım.
    Üzülme demeyi isterdim; ama buna gücüm yok. Senin de yeni; fakat tanıdık bir duygu travmasına ihtiyacın yok. İster taşı, ister at bir kenara. Fark eden “sadece” yokluğum olacak, senin fark etmeyeceğin.
    Adresimi de sil adımlarından;sanırım bundan böyle evde olmayacağım.
    Öfkem sıcak; hala canımı yakıyor umursamazlığın. Bir yol boyu içimdekileri kustum, geride bıraktığım her ağaç dibine.
    Tenimde acı bir tat, teninden kalma. Başımı koyduğum yerde büyük bir boşluk, yokluğundan olma. Ne yazmak, ne konuşmak ne de yazmak istiyorum. Yalnızca ölüm kadar sessiz bir uykuya yatmak ve toprağın kokusuna bırakmak istiyorum tüm bedenimi.
    Nefesimle çoğalacakken, nefesimi tıkadın sen! Geçen her günde, soyunurken tüm kelimelerim yavaş yavaş sana, sen, durdurak tanımadan yeni bir kıyafetle çıktın karşıma.
    (Ç)atıştık seninle!
    (S)arınmadan ayrıldık!
    Parmak uçlarımda kaybediyorum sıcaklığını. Yazdıkça uzaklaşıyorum sesinden, teninden ve bakışlarından.
    Uzaklar çeker dizelerimi,
    dizlerime batarken yokluğunun acısı.
    Oysa ne zordur eyleme bürünmüş sevdaların,
    kor alevinde itremek!
    Yitip giden her sigaramda,
    sana duyduğum düşkünlüğü anımsamak!
    Senin için attığım zarlarda
    hep kapı arkasında bırakılmak,
    bilsen nasıl zordur.
    (D)üşüyorum, düşünden bir gece vakti…
    Masalım olursun sanmıştım.
    Uykusuz gözlerime uyku.
    Olmadın, olmadı, olamadık.
    Şarkı sona yaklaşıyor sevgim…
    Bir daha asla üşümem kollarında
    ŞİİRİMİN TAMAMI BUDUR FACEBOOKTA ŞİİR GURUBUM VAR ORADA YAYINLADIM BUNU KEŞKE ORJİNALİNİ BOZMASAYDIN YADA ALINTI OLDUĞUNU YAZSAYDIN ÇÜNKÜ ŞİİRLERİMDE İSMİMİ YAZIYORUM RANAN PİŞKİN ŞİİRİDİR DİYE BU ŞİİR BANA AİT….

  3. SEVINC

    Mart 19, 2010 at 1:35 pm

    Tamam EYLUL, anladik senin siirinmis. Cok guzel yazmissin, hakikaten sana tesekkur ederim boyle bir siiri bizimle paylastigin icin. ALLAHIM her kese istediyi gibi bir hayat ver.

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir